สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ http://www.malaeng.com/blog/index.php
วันพฤหัสบดีที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2554
สวนสัตว์แมลงสยาม อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่
เชียงใหม่มีสถานที่อยู่มากมายจนกลายเป็นจังหวัดชื่อดังแห่งหนึ่งที่ไม่มีใครไม่รู้จักแน่นอน แต่ละปีก็มีสถานที่ท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ผมเลยอยากจะแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวอีกแห่งหนึ่ง นอกจากได้รับความเพลิดเพลินแล้วยังได้ความรู้อีก นั่นก็คือสวนสัตว์แมลงสยาม อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่ ที่นี่ต่างจากพิพิธภันฑ์แมลงของที่อื่นมากเนื่องจากมีแมลงที่มีชีวิตอยู่ด้วย! หากเป็นที่อื่นก็คงจะมีแต่แมลงที่หลายๆคนเรียกว่าแมลงสตั๊ฟในตู้กระจก ที่นี่ก็มีเช่นกันแต่ก็มีการเพาะเลี้ยงแมลงที่มีชีวิตด้วย เช่น ด้วง ตั๊กแตนกิ่งไม้ ตั๊กแตนใบไม้ ตั๊กแตนตำข้าว ผีเสื้อ จิ้งหรีด แมงป่อง เป็นต้น พระเอกของที่นี่คงจะเป็นอย่างอื่นไปนอกจากด้วงครับ เด็กๆจะชอบกันมาก เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจไม่แพ้ที่อื่นเช่นกันครับ.
วันอาทิตย์ที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554
เถาวัลย์ vs. ป่าในอุดมคติ.
เรื่อง/ภาพ : นณณ์ ผาณิตวงศ์
ป่าในอุดมคติของคุณเป็นยังไงครับ? คุณนึกภาพเห็นป่าที่มีต้นไม้ลำต้นสูงๆ เรือนยอดปกคลุมแบบให้ร่มเงา กวางน้อย กระรอก และเหล่านกต่างเริงร่ากระโดดโลดเต้นและส่งเสียงขับขานเจื้อยแจ้วหรือเปล่า? ป่าของคุณมีทางเดินโล่งๆที่ไม่ต้องมีเถาวัลย์หนามมากวนใจ ไม่มีเถาวัลย์ใหญ่มาคอยห้อยย้อยให้เกะกะต้องก้มหรือเปล่า? ในป่านี้ช้างจะเดินได้อย่างสะดวกสบาย ควายจะไม่ต้องรำคาญว่าจะมีอะไรมาพันเขา และ เราจะได้ท่องเที่ยวกันอย่างมีความสุข ผมเชื่อว่าคำตอบของหลายๆคนเป็นแบบนั้น นี่คือรูปแบบของป่าที่มนุษย์เห็นแล้วสบายใจ เราถึงสร้างป่าที่มีรูปแบบเช่นนั้นเมื่อมีโอกาส สวนลุมพินีกรุงเทพฯ ไฮด์ปาร์คในลอนดอน หรือ เซ็นทรัลปาร์คในนิวยอร์ค ล้วนมีหน้าตาเช่นนั้น ต้นไม้ใหญ่สูงๆให้ร่มเงา ไม้พุ่มเตี้ยดอกสวยๆสลับกับทุ่งหญ้า มองเห็นได้ไกลๆและไม่รก ทางเดินที่โล่งเรียบและไม่มีอะไรกีดขวาง
แต่เราคงต้องยอมรับว่ามนุษย์ เป็นสัตว์ที่ห่างไกลจากความเป็น”ธรรมชาติ” มากที่สุดแล้ว ในโลกใบนี้ เราพยายามที่จะจัดการทุกอย่างให้เราได้อยู่อย่างสบายที่สุด เราใช้ความนึกคิดของเรา หยิ่งทระนงว่าเราฉลาดและคิดแทนทุกชีวิตได้ แล้วก็จัดการสภาพแวดล้อมไปตามที่เราคิดว่าดี๊ดี อะไรที่เราเห็นแล้วไม่ชอบใจ ก็พร้อมที่จะเข้าไปจัดการกับมันให้”ดี”ตามอุดมคติของเรา ถ้ายอมรับแบบนี้แล้วป่าเถาวัลย์ที่แก่งกระจาน ถือว่าห่างไกลจากป่าอุดมคติของมนุษย์เอามากๆ ป่าอะไรกัน รกรุงรัง ทึบ เกะกะ มีหนาม และไม่สวยงาม เมื่อคิดได้แบบนี้แล้ว เราจึงบอกว่าป่าเถาวัลย์”ไม่ดี”ต้องปรับปรุงให้เข้ากับอุดมคติของเรา แล้วเราเคยถามสัตว์อื่นไหม?
ถูกว่าช้างอาจจะเข้าไปเดินในป่าเถาวัลย์ไม่ได้ แล้วสัตว์อื่นๆหล่ะ? ผมยอมรับว่าผมแค่ขับรถผ่าน ผมจอดรถลงไปยืนดูแค่ไม่กี่นาที ไม่ได้มีเวลาคลุกคลีอะไรมากมาย แต่ในห่วงเวลานั้น ผมพบ ค่างแว่นถิ่นใต้ ลิงเสน และหมาไม้ ผมได้ยินเสียงนกตัวเล็กๆ ร้องออกมาจากในพุ่มทึบที่รกแน่นและมืดเกินกว่าผมจะส่องเห็นได้ว่าเป็นนกอะไร สัตว์ทั้งหมดที่ผมเอ่ยถึง โผล่มาให้เห็นแค่เพียงไม่นาน ก่อนที่จะหลบหายเข้าไปในป่าเถาวัลย์ เงียบ เนียน ราวกับพวกเขาไม่เคยมีตัวตน และผมก็คงไม่กล้าตามเข้าไปเพราะมันรกทึบเกินไปเดินลำบากและเต็มไปด้วยหนามที่พร้อมจะเกี่ยวเรียกเลือดได้ตลอดเวลา เสือดาวสัตว์ผู้ล่าของสัตว์เล็กๆพวกนี้ที่มีอยู่มากในป่าแก่งกระจานก็คงมีปัญหาเหมือนกัน แต่ข้อสำคัญที่สุดคือผมกลัวเห็บป่า เห็บป่าที่ผู้วิจัยป่าเถาวัลย์เองบอกว่าโดนกัดอยู่เป็นประจำขณะเข้าไปทำวิจัยในพื้นที่ เห็บป่ากินเลือดของสัตว์เลี้ยงด้วยนมเป็นอาหาร ถ้าในป่าเถาวัลย์ไม่มีสัตว์สามารถเข้าไปใช้ประโยชน์ได้เลยตามที่มีการกล่าวอ้างกันตามหน้าหนังสือพิมพ์ เห็บจะอยู่ในป่าบริเวณนั้นทำอะไรกัน? มันคงไม่ได้เข้าไปรอความตายในป่าอันมืดดำเป็นแน่
ยอมรับครับ ว่ามีรายงานของเถาวัลย์ที่รุกรานป่าจริงๆ ในอเมริกากลาง/ใต้มีการศึกษากันอยู่ถึง 40 ปี ก่อนที่สถาบันสมิทโซเนี่ยนจะออกมาบอกว่าเถาวัลย์คลุมป่าเพิ่มขึ้น (แต่การศึกษาในแอฟริกาก็ไม่พบว่ามีเพิ่มขึ้น) สาเหตุที่เค้าบอกซึ่งเป็นสาเหตุเดียวกับที่เราใช้อยู่ก็คือ เถาวัลย์ทนแล้งได้ดีกว่าพืชยืนต้น และฟื้นตัวเร็วกว่าในกรณีที่เกิดภัยทางธรรมชาติ เช่น เฮอริเคน ในปัจจุบันที่ภูมิอากาศแปรปรวนเถาวัลย์จึงเพิ่มจำนวนขึ้น แต่ช้าก่อน!นั่นเค้าศึกษากันมา 40 ปีก่อนที่จะสรุป ส่วนของเราดูเหมือนว่าจะสรุปเสร็จไป 2 เดือนแล้วจึงได้เริ่มทำวิจัย หาเหตุผลมาประกอบต่างๆนานาเพื่อโน้มเอียงให้สาธารณะชนเชื่อไปเช่นนั้นและถึงแม้จะทำงานหนักแค่ไหนก็ตาม งานวิจัยทางด้านระบบนิเวศน์ไม่สามารถเร่งให้เสร็จเร็วได้ครับ เราจะเอางานวิจัยที่ต้องทำ 1 ปีมาเพิ่มจำนวนคนสองเท่าแล้วเร่งให้เสร็จใน 6 เดือนไม่ได้แน่ๆ วัฏจักรของโลกไม่ได้เป็นอย่างนั้น
ผมก็ไม่ได้เป็นคนขวางโลกมากมายนัก คือถ้าหากวันหนึ่งผลงานวิจัยด้วย กลุ่มบุคคล วิธีและระยะเวลาที่ยอมรับได้ ออกมาบอกว่าต้องมีการกำจัดเถาวัลย์จริงๆ และการที่ป่าถล่มที่แก่งกระจานเพราะเถาวัลย์ไม่ใช่กระบวนการเปลี่ยนถ่ายรุ่นของป่า คือไม้ใหญ่ชนิดพันธุ์รุ่นเบิกนำถล่มลงให้ลูกไม้ของป่าใหญ่ได้เติบโตตามที่ผู้ใหญ่และอาจารย์หลายท่านในห้องประชุมแถลงผลการวิจัย 6 เดือนแรกที่ม.เกษตรศาสตร์วันนั้นเข้าใจ และป่าเถาวัลย์ไม่มีประโยชน์ใดๆต่อระบบนิเวศน์ ไม่มีสัตว์ใดๆเข้าไปใช้ประโยชน์เลย วันนั้นผมก็พร้อมที่จะยอมรับเช่นนั้นและจะไปช่วยตัดเถาวัลย์กับมือคู่นี้ แต่กับสถานการณ์ในปัจจุบันที่เถาวัลย์ถูกตัดถูกหั่นไปทั่วป่าแก่งกระจานโดยยังไม่มีงานวิจัยใดๆลองรับและมีการออกข่าวใส่ร้ายป้ายสีเถาวัลย์ราวกับว่าได้มีการวิจัยมาแล้วด้วยข้อมูลที่หนักแน่น อ้างอิงข้อมูลจากต่างประเทศแบบบิดเบือนหรือบอกไม่หมด และประชาชนจะต้องยอมนำเงินภาษีหลายสิบล้านมาใช้จ่ายในการกำจัดเถาวัลย์ให้กับหน่วยงานภาครัฐที่ขึ้นชื่อทางด้านคอรับชั่นมาอย่างต่อเนื่อง และก็ยังเป็นข่าวอยู่ในปัจจุบัน ผมรับไม่ได้(หว่ะ)
ความหลากหลายทางชีวภาพถูกแบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ 1. ระดับพันธุกรรม หรือความหลากหลายของพันธุกรรมในสิ่งมีชีวิตนั้นๆ 2. ความหลากหลายของชนิดในพื้นที่ และ 3. ความหลากหลายของระบบนิเวศน์หรือสภาพพื้นที่ ในข้อ 3 นี้หมายถึงสภาพธรรมชาติที่หลากหลายไม่ใช่แต่ป่าในอุดมคติของมนุษย์แต่เพียงอย่างเดียว ป่าเถาวัลย์รกๆ ก็เป็นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิต(เท่าที่ผมเห็น) ป่าต้นไม้ใหญ่ๆโปร่งๆก็เป็นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิตอีกกลุ่มหนึ่ง ทุ่งหญ้าโล่งๆก็มีความจำเป็น อาจจะมีการแลกเปลี่ยนและแบ่งปัน แต่ไม่สามารถทดแทนกันได้ ความหลากหลายของ 1 และ 2 จะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าขาดข้อ 3 ระบบนิเวศที่สมบูรณ์จะไม่สามารถเกิดขึ้นได้ถ้าขาดความหลากหลายทางชีวภาพ ความเป็นอยู่ที่ดีของมนุษย์ (แม้ว่าคุณจะอาศัยอยู่ในเมือง กินแต่หมู แต่วัวและปลาทับทิม) จะไม่สามารถเกิดขึ้นได้ถ้าระบบนิเวศน์ขาดความสมดุล
ลองถอดความเป็นมนุษย์ของคุณออก ทำใจให้สัตว์ๆหน่อย แล้วคุณอาจจะเห็นว่าในความรกของป่าเถาวัลย์มีความงามและอบอุ่นของ”บ้าน”ซ่อนอยู่ และบ้านหลังนี้นี่แหล่ะที่ช่วยประคับประคองทุกชีวิตบนโลกใบนี้ให้อยู่รอด
อ้างอิง
chnitzer, S.A., and Bongers, F. 2011. Increasing liana abundance and biomass in tropical forests: emerging patterns and putative mechanisms. Ecology Letters. Doi: 10.1111/j.1461-0248.2011.01890.x For online publication on 14 Feb. 2011
ป่าในอุดมคติของคุณเป็นยังไงครับ? คุณนึกภาพเห็นป่าที่มีต้นไม้ลำต้นสูงๆ เรือนยอดปกคลุมแบบให้ร่มเงา กวางน้อย กระรอก และเหล่านกต่างเริงร่ากระโดดโลดเต้นและส่งเสียงขับขานเจื้อยแจ้วหรือเปล่า? ป่าของคุณมีทางเดินโล่งๆที่ไม่ต้องมีเถาวัลย์หนามมากวนใจ ไม่มีเถาวัลย์ใหญ่มาคอยห้อยย้อยให้เกะกะต้องก้มหรือเปล่า? ในป่านี้ช้างจะเดินได้อย่างสะดวกสบาย ควายจะไม่ต้องรำคาญว่าจะมีอะไรมาพันเขา และ เราจะได้ท่องเที่ยวกันอย่างมีความสุข ผมเชื่อว่าคำตอบของหลายๆคนเป็นแบบนั้น นี่คือรูปแบบของป่าที่มนุษย์เห็นแล้วสบายใจ เราถึงสร้างป่าที่มีรูปแบบเช่นนั้นเมื่อมีโอกาส สวนลุมพินีกรุงเทพฯ ไฮด์ปาร์คในลอนดอน หรือ เซ็นทรัลปาร์คในนิวยอร์ค ล้วนมีหน้าตาเช่นนั้น ต้นไม้ใหญ่สูงๆให้ร่มเงา ไม้พุ่มเตี้ยดอกสวยๆสลับกับทุ่งหญ้า มองเห็นได้ไกลๆและไม่รก ทางเดินที่โล่งเรียบและไม่มีอะไรกีดขวาง
แต่เราคงต้องยอมรับว่ามนุษย์ เป็นสัตว์ที่ห่างไกลจากความเป็น”ธรรมชาติ” มากที่สุดแล้ว ในโลกใบนี้ เราพยายามที่จะจัดการทุกอย่างให้เราได้อยู่อย่างสบายที่สุด เราใช้ความนึกคิดของเรา หยิ่งทระนงว่าเราฉลาดและคิดแทนทุกชีวิตได้ แล้วก็จัดการสภาพแวดล้อมไปตามที่เราคิดว่าดี๊ดี อะไรที่เราเห็นแล้วไม่ชอบใจ ก็พร้อมที่จะเข้าไปจัดการกับมันให้”ดี”ตามอุดมคติของเรา ถ้ายอมรับแบบนี้แล้วป่าเถาวัลย์ที่แก่งกระจาน ถือว่าห่างไกลจากป่าอุดมคติของมนุษย์เอามากๆ ป่าอะไรกัน รกรุงรัง ทึบ เกะกะ มีหนาม และไม่สวยงาม เมื่อคิดได้แบบนี้แล้ว เราจึงบอกว่าป่าเถาวัลย์”ไม่ดี”ต้องปรับปรุงให้เข้ากับอุดมคติของเรา แล้วเราเคยถามสัตว์อื่นไหม?
ถูกว่าช้างอาจจะเข้าไปเดินในป่าเถาวัลย์ไม่ได้ แล้วสัตว์อื่นๆหล่ะ? ผมยอมรับว่าผมแค่ขับรถผ่าน ผมจอดรถลงไปยืนดูแค่ไม่กี่นาที ไม่ได้มีเวลาคลุกคลีอะไรมากมาย แต่ในห่วงเวลานั้น ผมพบ ค่างแว่นถิ่นใต้ ลิงเสน และหมาไม้ ผมได้ยินเสียงนกตัวเล็กๆ ร้องออกมาจากในพุ่มทึบที่รกแน่นและมืดเกินกว่าผมจะส่องเห็นได้ว่าเป็นนกอะไร สัตว์ทั้งหมดที่ผมเอ่ยถึง โผล่มาให้เห็นแค่เพียงไม่นาน ก่อนที่จะหลบหายเข้าไปในป่าเถาวัลย์ เงียบ เนียน ราวกับพวกเขาไม่เคยมีตัวตน และผมก็คงไม่กล้าตามเข้าไปเพราะมันรกทึบเกินไปเดินลำบากและเต็มไปด้วยหนามที่พร้อมจะเกี่ยวเรียกเลือดได้ตลอดเวลา เสือดาวสัตว์ผู้ล่าของสัตว์เล็กๆพวกนี้ที่มีอยู่มากในป่าแก่งกระจานก็คงมีปัญหาเหมือนกัน แต่ข้อสำคัญที่สุดคือผมกลัวเห็บป่า เห็บป่าที่ผู้วิจัยป่าเถาวัลย์เองบอกว่าโดนกัดอยู่เป็นประจำขณะเข้าไปทำวิจัยในพื้นที่ เห็บป่ากินเลือดของสัตว์เลี้ยงด้วยนมเป็นอาหาร ถ้าในป่าเถาวัลย์ไม่มีสัตว์สามารถเข้าไปใช้ประโยชน์ได้เลยตามที่มีการกล่าวอ้างกันตามหน้าหนังสือพิมพ์ เห็บจะอยู่ในป่าบริเวณนั้นทำอะไรกัน? มันคงไม่ได้เข้าไปรอความตายในป่าอันมืดดำเป็นแน่
ยอมรับครับ ว่ามีรายงานของเถาวัลย์ที่รุกรานป่าจริงๆ ในอเมริกากลาง/ใต้มีการศึกษากันอยู่ถึง 40 ปี ก่อนที่สถาบันสมิทโซเนี่ยนจะออกมาบอกว่าเถาวัลย์คลุมป่าเพิ่มขึ้น (แต่การศึกษาในแอฟริกาก็ไม่พบว่ามีเพิ่มขึ้น) สาเหตุที่เค้าบอกซึ่งเป็นสาเหตุเดียวกับที่เราใช้อยู่ก็คือ เถาวัลย์ทนแล้งได้ดีกว่าพืชยืนต้น และฟื้นตัวเร็วกว่าในกรณีที่เกิดภัยทางธรรมชาติ เช่น เฮอริเคน ในปัจจุบันที่ภูมิอากาศแปรปรวนเถาวัลย์จึงเพิ่มจำนวนขึ้น แต่ช้าก่อน!นั่นเค้าศึกษากันมา 40 ปีก่อนที่จะสรุป ส่วนของเราดูเหมือนว่าจะสรุปเสร็จไป 2 เดือนแล้วจึงได้เริ่มทำวิจัย หาเหตุผลมาประกอบต่างๆนานาเพื่อโน้มเอียงให้สาธารณะชนเชื่อไปเช่นนั้นและถึงแม้จะทำงานหนักแค่ไหนก็ตาม งานวิจัยทางด้านระบบนิเวศน์ไม่สามารถเร่งให้เสร็จเร็วได้ครับ เราจะเอางานวิจัยที่ต้องทำ 1 ปีมาเพิ่มจำนวนคนสองเท่าแล้วเร่งให้เสร็จใน 6 เดือนไม่ได้แน่ๆ วัฏจักรของโลกไม่ได้เป็นอย่างนั้น
ผมก็ไม่ได้เป็นคนขวางโลกมากมายนัก คือถ้าหากวันหนึ่งผลงานวิจัยด้วย กลุ่มบุคคล วิธีและระยะเวลาที่ยอมรับได้ ออกมาบอกว่าต้องมีการกำจัดเถาวัลย์จริงๆ และการที่ป่าถล่มที่แก่งกระจานเพราะเถาวัลย์ไม่ใช่กระบวนการเปลี่ยนถ่ายรุ่นของป่า คือไม้ใหญ่ชนิดพันธุ์รุ่นเบิกนำถล่มลงให้ลูกไม้ของป่าใหญ่ได้เติบโตตามที่ผู้ใหญ่และอาจารย์หลายท่านในห้องประชุมแถลงผลการวิจัย 6 เดือนแรกที่ม.เกษตรศาสตร์วันนั้นเข้าใจ และป่าเถาวัลย์ไม่มีประโยชน์ใดๆต่อระบบนิเวศน์ ไม่มีสัตว์ใดๆเข้าไปใช้ประโยชน์เลย วันนั้นผมก็พร้อมที่จะยอมรับเช่นนั้นและจะไปช่วยตัดเถาวัลย์กับมือคู่นี้ แต่กับสถานการณ์ในปัจจุบันที่เถาวัลย์ถูกตัดถูกหั่นไปทั่วป่าแก่งกระจานโดยยังไม่มีงานวิจัยใดๆลองรับและมีการออกข่าวใส่ร้ายป้ายสีเถาวัลย์ราวกับว่าได้มีการวิจัยมาแล้วด้วยข้อมูลที่หนักแน่น อ้างอิงข้อมูลจากต่างประเทศแบบบิดเบือนหรือบอกไม่หมด และประชาชนจะต้องยอมนำเงินภาษีหลายสิบล้านมาใช้จ่ายในการกำจัดเถาวัลย์ให้กับหน่วยงานภาครัฐที่ขึ้นชื่อทางด้านคอรับชั่นมาอย่างต่อเนื่อง และก็ยังเป็นข่าวอยู่ในปัจจุบัน ผมรับไม่ได้(หว่ะ)
ความหลากหลายทางชีวภาพถูกแบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ 1. ระดับพันธุกรรม หรือความหลากหลายของพันธุกรรมในสิ่งมีชีวิตนั้นๆ 2. ความหลากหลายของชนิดในพื้นที่ และ 3. ความหลากหลายของระบบนิเวศน์หรือสภาพพื้นที่ ในข้อ 3 นี้หมายถึงสภาพธรรมชาติที่หลากหลายไม่ใช่แต่ป่าในอุดมคติของมนุษย์แต่เพียงอย่างเดียว ป่าเถาวัลย์รกๆ ก็เป็นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิต(เท่าที่ผมเห็น) ป่าต้นไม้ใหญ่ๆโปร่งๆก็เป็นที่อยู่ของสิ่งมีชีวิตอีกกลุ่มหนึ่ง ทุ่งหญ้าโล่งๆก็มีความจำเป็น อาจจะมีการแลกเปลี่ยนและแบ่งปัน แต่ไม่สามารถทดแทนกันได้ ความหลากหลายของ 1 และ 2 จะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าขาดข้อ 3 ระบบนิเวศที่สมบูรณ์จะไม่สามารถเกิดขึ้นได้ถ้าขาดความหลากหลายทางชีวภาพ ความเป็นอยู่ที่ดีของมนุษย์ (แม้ว่าคุณจะอาศัยอยู่ในเมือง กินแต่หมู แต่วัวและปลาทับทิม) จะไม่สามารถเกิดขึ้นได้ถ้าระบบนิเวศน์ขาดความสมดุล
ลองถอดความเป็นมนุษย์ของคุณออก ทำใจให้สัตว์ๆหน่อย แล้วคุณอาจจะเห็นว่าในความรกของป่าเถาวัลย์มีความงามและอบอุ่นของ”บ้าน”ซ่อนอยู่ และบ้านหลังนี้นี่แหล่ะที่ช่วยประคับประคองทุกชีวิตบนโลกใบนี้ให้อยู่รอด
อ้างอิง
chnitzer, S.A., and Bongers, F. 2011. Increasing liana abundance and biomass in tropical forests: emerging patterns and putative mechanisms. Ecology Letters. Doi: 10.1111/j.1461-0248.2011.01890.x For online publication on 14 Feb. 2011
ปล. ถ้าต้องการบทความที่เป็นวิชาการมากกว่านี้เชิญที่บทความนี้นะครับ http://www.siamensis.org/article/2369
ป่าในอุดมคติของคุณเป็นแบบ Hyde Park ที่ London หรือเปล่า?
แบบนี้สวยมั้ย?
ค่างแว่นเค้าชอบนะ
ลิงเสนก็ชอบ.
วันจันทร์ที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2554
ด้วงคีม อีกหนึ่งทางเลือกที่น่าสนใจ
ถ้าพูดถึง'ด้วงคีม' หลายคนได้ยินชื่อนี้แล้วก็งงว่ามันคืออะไร..ใช่ด้วงกว่างหรือแมงกว่างหรือเปล่า แล้วมันมีอะไรพิเศษ น่าสนใจตรงไหน จะพูดถึงไปทำไม แต่ถ้าหากเป็นคนที่สนใจและศึกษาเกี่ยวกับแมลงปีกแข็งน่าจะรู้จักเป็นอย่างดีว่ามันต่างกับด้วงกว่างอย่างไร และน่าจะรู้ด้วยว่ามันมีอะไรที่น่าสนใจและควรค่าแก่การศึกษาอย่างมาก
ด้วงเขี้ยวกางหรือด้วงคีม มีชื่อสามัญว่า stag beetles คำว่า stag แปลว่าเขาของกวางตัวผู้ อยู่ในอันดับ Coleopter a วงศ์ Lucanidae ลำตัวค่อนข้างแบน มีกรามปากขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างแปลกตาเหมือนเขากวางซึ่งเป็นที่มาของชื่อมันนั่นเอง ตัวผู้และตัวเมียมีกรามหรือที่คนส่วนใหญ่เรียกกันว่าเขี้ยว แต่ว่าใช้งานต่างกัน ในตัวผู้มีกรามปากไว้สำหรับป้องกันตัวเองหรือป้องกันถิ่นของมัน เมื่อถูกรุกรานมันจะใช้กรามปากของมันต่อสู้เพื่อปกป้องถิ่นของมัน หรืออาจจะใช้กรามปากของมันต่อสู้เพื่อแย่งตัวเมียกับตัวผู้อีกตัวหนึ่ง ตัวเมียก็มีคีมปากเช่นกันซึ่งทำให้เกิดคำถามมาว่าด้วงคีมเพศเมียต่อสู้กันด้วยหรือเปล่า คำตอบก็คือไม่ แต่กรามปากของตัวเมียมีไว้ใช้กัดไม้เพื่อวางไข่สืบทอดทายาทต่อไป
ด้วงคีมมีหลายขนาด หลายสายพันธุ์ และมีหลายสี ทำให้ด้วงคีมเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงที่นิยมมากในโลก และสามารถเพาะเลี้ยงได้ไม่ยาก ขอแค่มีความอดทนและมีความตั้งใจเท่านั้น เพราะตัวอ่อนของด้วงคีมบางชนิดกินเวลานานเกือบปีหรืออาจจะ2-3ปี บางชนิดก็ใช้เวลาเพียง3-4เดือนเท่านั้น ส่วนตัวเต็มวัยมีชีวิตอยู่ได้3-4เดือนหรืออาจจะ2-3ปีเลยก็ได้ ขึ้นอยู่กับชนิดและการเลี้ยงดูที่ดี ต้องหมั่นให้อาหารที่ดีมีประโยชน์ หมั่นพ่นน้ำเพื่อรักษาความชื้นภายในตู้ แค่นี้ด้วงก็จะอยู่กับเราได้อีกนาน และเราจำเป็นต้องรู้ด้วยว่าด้วงชนิดนั้นชอบวางไข่ในอะไร ในขอนไม้หรือวัสดุปูพื้นกันแน่ ก่อนเลี้ยงจึงต้องศึกษาข้อมูลให้ดีก่อนเพราะถ้าไม่หาข้อมูลให้ดีก่อนเลี้ยง ก็จะทำให้ด้วงไม่วางไข่และตายไปในที่สุด
หลายคนเคยพูดกับผมว่ามันสวยตรงไหน..เหมือนแมลงสาบจะตาย อายุสั้นแบบนี้เลี้ยงแล้วมันจะสนุกเหรอ แล้วเราเลี้ยงไปเพื่ออะไรกัน คำตอบที่ผมมักจะตอบไปก็คือ การเลี้ยงอะไรซักอย่างน่ะมันไม่จำเป็นว่ามันต้องสวย เลี้ยงไว้แล้วต้องสนุก หรือสามารถใช้งานได้ แต่ควรเลี้ยงเพราะมันให้ความรู้และประสบการณ์แก่เรา เราเลี้ยงด้วงถือเป็นการฝึกความอดทนรอเป็นปีเพื่อให้ด้วงตัวหนึ่งออกมาเป็นตัวเต็มวัยที่สมบูรณ์ได้ และมันทำให้เราเกิดความขยันในการหาความรู้เพิ่มเติมเพื่อนำมาพัฒนาการเลี้ยงของเราและยังได้รู้จักการอนุกรมวิธาน(Taxonomy)อีกด้วย หากใครที่เรียนชีววิทยาของระดับมัธยมปลายมาแล้วก็น่าจะรู้จักดี ในเรื่องของข้อดีและข้อเสียในการเลี้ยงก็เห็นกันชัดเจนเลยว่ามีข้อดีมากกว่าข้อเสียแน่นอน สำหรับข้อเสียในสายตาของผมมองว่ามันแทบไม่มีด้วยซ้ำไป มันขึ้นอยู่กับการแบ่งเวลาที่ดีเท่านั้น เรื่องค่าใช้จ่ายก็ไม่ได้เยอะแยะอะไรมากมายถ้าเทียบกับการเลี้ยงสุนัขหรือสัตว์เลี้ยงทั่วๆไปที่คนเค้าเลี้ยงกัน ถ้ารู้อย่างนี้แล้วทำไมถึงไม่ลองเลี้ยงกันดูล่ะ เราพามันไปเดินเล่นไม่ได้ วิ่งเล่นกับมันก็ไม่ได้ แต่เราก็สามารถสนุกได้ สำหรับผมแล้ว..ผมสนุกที่ผมได้รับความรู้ใหม่ๆตลอดเกี่ยวกับด้วงโดยไม่จำกัดว่าต้องเป็นด้วงคีมหรือด้วงกว่าง และสนุกที่สามารถเพาะได้แล้วนำไปบอกต่อให้คนอื่นๆได้รับรู้ว่ามันเพาะอย่างไร เลี้ยงอย่างไร และยากแค่ไหน ถ้าคุณได้ลองเลี้ยงดูซักครั้งแล้วประสบความสำเร็จผมว่าคงไม่มีใครอยากเลิกเลี้ยงแน่ๆ
แล้วทำไมถึงเลือกด้วงคีมล่ะ...ทำไมไม่เลือกด้วงกว่าง สำหรับผมแล้วผมว่าด้วงทั้งสองประเภทนั้นน่าสนใจเหมือนกัน ด้วงกว่างก็ตัวใหญ่ มีเขายาว ดูเท่ห์ไปอีกแบบ เลี้ยงก็ง่ายไม่เปลืองค่าอุปกรณ์มากนัก แต่ที่ผมเลือกด้วงคีมเพราะผมคิดว่าด้วงคีมมีความหลากหลายมากกว่าด้วงกว่างนั่นเอง ตัวสวยๆก็มีอยู่เยอะแยะมากมาย เช่น ด้วงคีมสมันทองเหนือ ด้วงคีมทอง ด้วงคีมกระทิงดำ ด้วงคีมเคอร์วิเดนส์ ด้วงคีมสายรุ้ง ด้วงคีมเนื้อทรายเชียงใหม่ ด้วงคีมยีราฟ ด้วงคีมเหลืองขีดวาย ด้วงคีมละมั่งเหลือง ด้วงคีมละมั่งแมนเป็นต้น บางคนมองว่าด้วงคีมเลี้ยงยาก เปลืองค่าไม้หรือค่าอุปกรณ์ และยังต้องเลี้ยงในที่เย็นอีกต่างหาก ถ้าคิดกันแบบนี้ผมว่าคุณคิดผิดแล้วล่ะครับ เพราะคุณยังไม่ลองเลี้ยงเองยังไงล่ะ หรืออาจจะเลี้ยงแล้วเพาะไม่สำเร็จเลยเกิดความรู้สึกท้อแท้ขึ้นมาและมองในทางลบไปเลยว่าด้วงคีมนั้นเพาะยาก แล้วถ้ามันเกิดกับด้วงกว่างอีกล่ะ คุณจะมองว่ามันเพาะยากมั้ย หรือจะหาคำตอบและพัฒนาการเลี้ยงต่อไป ถ้าเลือกที่จะพัฒนาต่อไปทำไมไม่ลองมาใช้กับด้วงคีมดูล่ะครับ อีกอย่างการเลี้ยงด้วงคีมไปพร้อมกับด้วงกว่างก็ทำได้ ไม่ใช่ว่าเจาะจงเลี้ยงได้แค่ประเภทใดประเภทหนึ่ง ถ้าคุณกำลังมองหาด้วงที่น่าสนใจแก่การเพาะเลี้ยงและศึกษา ผมว่าด้วงคีมก็เป็นทางเลือกที่ดีไม่ใช่น้อยๆนะครับ.
ด้วงเขี้ยวกางหรือด้วงคีม มีชื่อสามัญว่า stag beetles คำว่า stag แปลว่าเขาของกวางตัวผู้ อยู่ในอันดับ Coleopter a วงศ์ Lucanidae ลำตัวค่อนข้างแบน มีกรามปากขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างแปลกตาเหมือนเขากวางซึ่งเป็นที่มาของชื่อมันนั่นเอง ตัวผู้และตัวเมียมีกรามหรือที่คนส่วนใหญ่เรียกกันว่าเขี้ยว แต่ว่าใช้งานต่างกัน ในตัวผู้มีกรามปากไว้สำหรับป้องกันตัวเองหรือป้องกันถิ่นของมัน เมื่อถูกรุกรานมันจะใช้กรามปากของมันต่อสู้เพื่อปกป้องถิ่นของมัน หรืออาจจะใช้กรามปากของมันต่อสู้เพื่อแย่งตัวเมียกับตัวผู้อีกตัวหนึ่ง ตัวเมียก็มีคีมปากเช่นกันซึ่งทำให้เกิดคำถามมาว่าด้วงคีมเพศเมียต่อสู้กันด้วยหรือเปล่า คำตอบก็คือไม่ แต่กรามปากของตัวเมียมีไว้ใช้กัดไม้เพื่อวางไข่สืบทอดทายาทต่อไป
ด้วงคีมมีหลายขนาด หลายสายพันธุ์ และมีหลายสี ทำให้ด้วงคีมเป็นหนึ่งในสัตว์เลี้ยงที่นิยมมากในโลก และสามารถเพาะเลี้ยงได้ไม่ยาก ขอแค่มีความอดทนและมีความตั้งใจเท่านั้น เพราะตัวอ่อนของด้วงคีมบางชนิดกินเวลานานเกือบปีหรืออาจจะ2-3ปี บางชนิดก็ใช้เวลาเพียง3-4เดือนเท่านั้น ส่วนตัวเต็มวัยมีชีวิตอยู่ได้3-4เดือนหรืออาจจะ2-3ปีเลยก็ได้ ขึ้นอยู่กับชนิดและการเลี้ยงดูที่ดี ต้องหมั่นให้อาหารที่ดีมีประโยชน์ หมั่นพ่นน้ำเพื่อรักษาความชื้นภายในตู้ แค่นี้ด้วงก็จะอยู่กับเราได้อีกนาน และเราจำเป็นต้องรู้ด้วยว่าด้วงชนิดนั้นชอบวางไข่ในอะไร ในขอนไม้หรือวัสดุปูพื้นกันแน่ ก่อนเลี้ยงจึงต้องศึกษาข้อมูลให้ดีก่อนเพราะถ้าไม่หาข้อมูลให้ดีก่อนเลี้ยง ก็จะทำให้ด้วงไม่วางไข่และตายไปในที่สุด
หลายคนเคยพูดกับผมว่ามันสวยตรงไหน..เหมือนแมลงสาบจะตาย อายุสั้นแบบนี้เลี้ยงแล้วมันจะสนุกเหรอ แล้วเราเลี้ยงไปเพื่ออะไรกัน คำตอบที่ผมมักจะตอบไปก็คือ การเลี้ยงอะไรซักอย่างน่ะมันไม่จำเป็นว่ามันต้องสวย เลี้ยงไว้แล้วต้องสนุก หรือสามารถใช้งานได้ แต่ควรเลี้ยงเพราะมันให้ความรู้และประสบการณ์แก่เรา เราเลี้ยงด้วงถือเป็นการฝึกความอดทนรอเป็นปีเพื่อให้ด้วงตัวหนึ่งออกมาเป็นตัวเต็มวัยที่สมบูรณ์ได้ และมันทำให้เราเกิดความขยันในการหาความรู้เพิ่มเติมเพื่อนำมาพัฒนาการเลี้ยงของเราและยังได้รู้จักการอนุกรมวิธาน(Taxonomy)อีกด้วย หากใครที่เรียนชีววิทยาของระดับมัธยมปลายมาแล้วก็น่าจะรู้จักดี ในเรื่องของข้อดีและข้อเสียในการเลี้ยงก็เห็นกันชัดเจนเลยว่ามีข้อดีมากกว่าข้อเสียแน่นอน สำหรับข้อเสียในสายตาของผมมองว่ามันแทบไม่มีด้วยซ้ำไป มันขึ้นอยู่กับการแบ่งเวลาที่ดีเท่านั้น เรื่องค่าใช้จ่ายก็ไม่ได้เยอะแยะอะไรมากมายถ้าเทียบกับการเลี้ยงสุนัขหรือสัตว์เลี้ยงทั่วๆไปที่คนเค้าเลี้ยงกัน ถ้ารู้อย่างนี้แล้วทำไมถึงไม่ลองเลี้ยงกันดูล่ะ เราพามันไปเดินเล่นไม่ได้ วิ่งเล่นกับมันก็ไม่ได้ แต่เราก็สามารถสนุกได้ สำหรับผมแล้ว..ผมสนุกที่ผมได้รับความรู้ใหม่ๆตลอดเกี่ยวกับด้วงโดยไม่จำกัดว่าต้องเป็นด้วงคีมหรือด้วงกว่าง และสนุกที่สามารถเพาะได้แล้วนำไปบอกต่อให้คนอื่นๆได้รับรู้ว่ามันเพาะอย่างไร เลี้ยงอย่างไร และยากแค่ไหน ถ้าคุณได้ลองเลี้ยงดูซักครั้งแล้วประสบความสำเร็จผมว่าคงไม่มีใครอยากเลิกเลี้ยงแน่ๆ
แล้วทำไมถึงเลือกด้วงคีมล่ะ...ทำไมไม่เลือกด้วงกว่าง สำหรับผมแล้วผมว่าด้วงทั้งสองประเภทนั้นน่าสนใจเหมือนกัน ด้วงกว่างก็ตัวใหญ่ มีเขายาว ดูเท่ห์ไปอีกแบบ เลี้ยงก็ง่ายไม่เปลืองค่าอุปกรณ์มากนัก แต่ที่ผมเลือกด้วงคีมเพราะผมคิดว่าด้วงคีมมีความหลากหลายมากกว่าด้วงกว่างนั่นเอง ตัวสวยๆก็มีอยู่เยอะแยะมากมาย เช่น ด้วงคีมสมันทองเหนือ ด้วงคีมทอง ด้วงคีมกระทิงดำ ด้วงคีมเคอร์วิเดนส์ ด้วงคีมสายรุ้ง ด้วงคีมเนื้อทรายเชียงใหม่ ด้วงคีมยีราฟ ด้วงคีมเหลืองขีดวาย ด้วงคีมละมั่งเหลือง ด้วงคีมละมั่งแมนเป็นต้น บางคนมองว่าด้วงคีมเลี้ยงยาก เปลืองค่าไม้หรือค่าอุปกรณ์ และยังต้องเลี้ยงในที่เย็นอีกต่างหาก ถ้าคิดกันแบบนี้ผมว่าคุณคิดผิดแล้วล่ะครับ เพราะคุณยังไม่ลองเลี้ยงเองยังไงล่ะ หรืออาจจะเลี้ยงแล้วเพาะไม่สำเร็จเลยเกิดความรู้สึกท้อแท้ขึ้นมาและมองในทางลบไปเลยว่าด้วงคีมนั้นเพาะยาก แล้วถ้ามันเกิดกับด้วงกว่างอีกล่ะ คุณจะมองว่ามันเพาะยากมั้ย หรือจะหาคำตอบและพัฒนาการเลี้ยงต่อไป ถ้าเลือกที่จะพัฒนาต่อไปทำไมไม่ลองมาใช้กับด้วงคีมดูล่ะครับ อีกอย่างการเลี้ยงด้วงคีมไปพร้อมกับด้วงกว่างก็ทำได้ ไม่ใช่ว่าเจาะจงเลี้ยงได้แค่ประเภทใดประเภทหนึ่ง ถ้าคุณกำลังมองหาด้วงที่น่าสนใจแก่การเพาะเลี้ยงและศึกษา ผมว่าด้วงคีมก็เป็นทางเลือกที่ดีไม่ใช่น้อยๆนะครับ.
ด้วงคีมยีราฟ Prosopoco ilus giraffa (Olivier, 1789)
ด้วงคีมเหลืองขีดวาย Prosopoco ilus suturalis (Olivier, 1789)
ด้วงคีมแดง Prosopoco ilus astacoide s (Hope, 1840)
วันเสาร์ที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2554
สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๔
สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๔
ขอให้ทุกๆคนมีความสุข เจริญรุ่งเรืองในหน้าที่การงานและการเรียน เงินไหลมาเทมา มีสุขภาพแข็งแรงไร้โรคภัยไข้เจ็บ อายุยืนยาวนานนะครับ :)
วันอังคารที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
งานทำบุญและงานกีฬาสีประจำปีของโรงเรียนเรวดี.
"เรียน พี่น้องศิษย์เก่าเรวดีที่น่ารัก
หลังจากพี่ ๆ กรรมการ ถูกคุณครูแดงเรียกพบที่ร้านอาหารย่านคลองประปา จึงมีการหารือกันและมีผลสรุปออกมาว่า วันอาทิตย์ที่ 30 มกราคม 2554 เราจะมีงานทำบุญระลึกถึงคุณครูเรวดี (เนื่องในวันคล้ายวันเสียชีวิตของท่าน) ที่โรงเรียนเรวดี โดยมีกำหนดการคร่าว ๆ ดังนี้ค่ะ
เวลา 10.00 น. ทำบุญเลี้ยงพระเพล
11.00 น. ประชุมศิษย์เก่าและคุณครูเก่า เพื่อจัดตั้งเป็น ชมรมศิษย์เก่าและครูโรงเรียนเรวดี (มีวัตถุประสงค์สร้างกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม โดยนำเงินที่เหลือจากการจัดงาน 55 ปีเรวดีรำลึกเป็นกองทุน) จะเลือกประธานและคณะกรรมการชมรม
12.00 น. รับประทานอาหารกลางวัน โดยจะสั่งซุ้มอาหาร ประมาณ 2 ซุ้ม ให้เราซื้อทานค่ะ
13.00 น. เปิดงาน "กีฬาสีเรวดี '54" ชวนพี่น้องศิษย์เก่าและคุณครูมาแข่งกีฬากันสนุก ๆ ค่ะ เช่น กีฬามหาสนุก กินวิบาก ปิดตาตีปิ๊ป วิ่งสามขา แชร์บอล วิ่งกรอกน้ำใส่ขวด และอื่น ๆ แบบที่มีสาระและไม่มีสาระ
ยังไงแล้วช่วงต้นเดือนมกราคมจะมีการประชุมอีกครั้ง ระหว่างนี้ จะขออาสาสมัครเป็นกรรมการกีฬา ช่วยเตรียมจัดทีม ประเภทกีฬา กองเชียร์ และอื่น ๆ ค่ะ โดยติดต่อที่เมล์นี้ หรือที่ facebook ศิษย์เก่าโรงเรียนเรวดี ริมคลองประปาได้ค่ะ
เราจะมี 2 ทีมตามสีประจำโรงเรียนคือ น้ำเงิน เหลือง การจัดสี อาจแบ่งตามปีเกิดลงท้ายเลขคู่ เลขคี่ เพราะบางคนจำรุ่นจบปีจบไม่ได้
สำหรับผู้สูงวัย เราจะมีแต้มต่อในการแข่งขันให้ พร้อมยาดม ยาลม ยาหม่อง และเตรียมรถพยาบาล รพ.วิชัยยุทธให้ค่ะ (อ๊ะๆๆ ล้อเล่น)
หากมีความคืบหน้ายังไงจะเรียนให้ทราบเป็นระยะๆ
ขอบคุณค่ะ
กอล์ฟ
รัชดา โชติพานิช
จบ ป. 6 ปีการศึกษา 2524 ม.3 ปีการศึกษา 2527"
หลังจากพี่ ๆ กรรมการ ถูกคุณครูแดงเรียกพบที่ร้านอาหารย่านคลองประปา จึงมีการหารือกันและมีผลสรุปออกมาว่า วันอาทิตย์ที่ 30 มกราคม 2554 เราจะมีงานทำบุญระลึกถึงคุณครูเรวดี (เนื่องในวันคล้ายวันเสียชีวิตของท่าน) ที่โรงเรียนเรวดี โดยมีกำหนดการคร่าว ๆ ดังนี้ค่ะ
เวลา 10.00 น. ทำบุญเลี้ยงพระเพล
11.00 น. ประชุมศิษย์เก่าและคุณครูเก่า เพื่อจัดตั้งเป็น ชมรมศิษย์เก่าและครูโรงเรียนเรวดี (มีวัตถุประสงค์สร้างกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม โดยนำเงินที่เหลือจากการจัดงาน 55 ปีเรวดีรำลึกเป็นกองทุน) จะเลือกประธานและคณะกรรมการชมรม
12.00 น. รับประทานอาหารกลางวัน โดยจะสั่งซุ้มอาหาร ประมาณ 2 ซุ้ม ให้เราซื้อทานค่ะ
13.00 น. เปิดงาน "กีฬาสีเรวดี '54" ชวนพี่น้องศิษย์เก่าและคุณครูมาแข่งกีฬากันสนุก ๆ ค่ะ เช่น กีฬามหาสนุก กินวิบาก ปิดตาตีปิ๊ป วิ่งสามขา แชร์บอล วิ่งกรอกน้ำใส่ขวด และอื่น ๆ แบบที่มีสาระและไม่มีสาระ
ยังไงแล้วช่วงต้นเดือนมกราคมจะมีการประชุมอีกครั้ง ระหว่างนี้ จะขออาสาสมัครเป็นกรรมการกีฬา ช่วยเตรียมจัดทีม ประเภทกีฬา กองเชียร์ และอื่น ๆ ค่ะ โดยติดต่อที่เมล์นี้ หรือที่ facebook ศิษย์เก่าโรงเรียนเรวดี ริมคลองประปาได้ค่ะ
เราจะมี 2 ทีมตามสีประจำโรงเรียนคือ น้ำเงิน เหลือง การจัดสี อาจแบ่งตามปีเกิดลงท้ายเลขคู่ เลขคี่ เพราะบางคนจำรุ่นจบปีจบไม่ได้
สำหรับผู้สูงวัย เราจะมีแต้มต่อในการแข่งขันให้ พร้อมยาดม ยาลม ยาหม่อง และเตรียมรถพยาบาล รพ.วิชัยยุทธให้ค่ะ (อ๊ะๆๆ ล้อเล่น)
หากมีความคืบหน้ายังไงจะเรียนให้ทราบเป็นระยะๆ
ขอบคุณค่ะ
กอล์ฟ
รัชดา โชติพานิช
จบ ป. 6 ปีการศึกษา 2524 ม.3 ปีการศึกษา 2527"
ข้อมูลจาก เฟสบุ๊คศิษย์เก่าเรวดีริมคลองประปา
ใครที่เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนเรวดีก็ไปร่วมงานและทำกิจกรรมร่วมกันนะครับ :)
วันอาทิตย์ที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553
เลี้ยงด้วงหรือหมาบ้า??
Dorcus bucephalus ด้วงคีมฟันเลื่อยโค้ง
เป็นด้วงคีมที่มีถิ่นกำเนิดจากประเทศอินโดนีเซีย มีลักษณะคล้ายด้วงคีมฟันเลื่อยธรรมดาของไทย แต่เขี้ยวหรือคีมสั้นกว่า และโค้งลง เป็นด้วงที่เพาะง่ายเหมาะสำหรับมือใหม่
ด้วงชนิดนี้มีนิสัยดุและมีแรงเยอะมาก ตัวผู้ที่เลี้ยงไว้ในกล่องไอศครีมวอลล์พยายามที่จะกัดกล่องเพื่อหนีออกมาตลอดเวลา ด้วงชนิดนี้จังไม่เหมาะที่จะให้เด็กตัวเล็กๆจับเล่นโดยไม่มีผู้ปกครองดูแล โดนหนีบที่ก็เหมือนโดนประตูหนีบนะ = ='
วันพุธที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2553
มีตติ้งเล็กๆกับชาวค่ายหว้ากอ.
22 ต.ค. 53 ผมมีโอกาสได้เจอกับชาวค่ายหว้ากอรุ่นที่26อีกครั้งหนึ่ง ในค่ายนี้มีเป็นร้อยคนแต่ผมเพิ่งเจอแค่5คนเองอ่ะ :(
แต่อย่างน้อยก็ดีใจที่ได้เจอกับคนที่อยากเจอมากที่สุด ฮ่าๆๆ :'D
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)